I MAY FORGIVE, I DON'T FORGET...

"...peki o zaman neden yine ölüyorum ben her masalda? neden bu sonlar bu kadar öldürüyor beni? hiçbir çaba göstermeden sahip olmak istediğim bir ünvanın avuçlarıma bırakılmaması yüzünden bu kadar çığırtkanlık yapmanın delikanlılığa sığan yanı ne? neden hala bir çocuk gibi ağlayıp sızlanarak ileri adım atabileceğime dair saçma saplantıdan kurtulamıyorum? neden hala gerizekalı özenti edebiyatçılar gibi duygu sömürüsünden medet umuyor ve şahıslar arasında kalması gereken her türlü yasamsal unsuru halka açık hale getirerek bundan prim kapmayı arzuluyorum? neden joker gibi her aklımdan geçen cümlenin bir yerine seni veya adını iliştiriyorum? neden içiyorum seni? neden seninle besleniyorum? neden hala buradasın? ve asıl önemlisi, neden hala gerçek soruyu ve gerçek cevabı ortaya koyamayacak kadar korkağım. sözlerin bir şekilde rahatlatmasini bekliyordum. bu kadar çok sey yazdiktan sonra rahatlıkla basarabilmeyi ummuştum, karşında olmasa bile yazdığım metnin bulunduğu yerde başarabilmeyi ummuştum ama olmuyor, başaramıyorum. sesim o kadar kısık ki, kendim bile duyamıyorum.

seni nasıl tanıdığımı, hayatımın tepesine nasıl tırmandığını, yüklediğim anlamları, sonra ilk konusmamızı, sonrasında gelişenleri düsünüp olağan bir insan hayatıyla karşılaştırınca dahi masal oluyor kendiliğinden. tesadüf diyorum, tesadüf olamayacak kadar güzel bir akış mevcut. hikaye diyorum, hikaye çok gerçekçi kalıyor yanında. evet, masal. peki masal bunun neresinde? masal bunun geleceğinde. beni öldüren, bugün ölmemi sağlayan sey, bu masal işte. yarını, 3 saat sonrası, 10 gün sonrası beni öldüren. bu masala son yazmak için çırpındıkça ölüyorum. çünkü hiçbir son gökten elma yağdıramıyor. hiçbir muhtemel bitiş beni murada, seyirciyi kerevete göndermiyor..."

"bana hangisi daha iyi geliyor bilmiyorum; senin yazdıklarını okumak mı yoksa sana yazmak mı? bütün gün yattım; ya uyudum ya da kitap okudum. güzeldi, hani cumartesi akşamüstüleri vardır ya güneşli, bana o günlerden birindeymişim gibi geliyor. ve istanbul’da olmayı istedim bugün, vapurda. kuzenim bastırıyor atla gel diye, fenerbahçeye gidermişiz.

aşırı yorgunluktan herhalde biraz sinir bozukluğu var, vara yoğa kızıyorum. -sen de beni hep hasta olan biri zannedeceksin- çok asabi değilim ama her sene midem birkaç gün yatırır beni. ya birşey ya da birine sinirlenmişimdir, ya da şimdiki gibi hiçbir sebep yokken. oysa dün sabah “aman açık pencere önüne oturmayın, dokunur” demişti tanımadığım bir kadın otobüste.

saçma ya da saçma değil de daha çok garip bir rüya gördüm bu sırada, onbeş dakikalık o otobüs yolculuğunda, açık camdan gelen buz gibi havaya rağmen uyuyabilmem ayrı bir konu ayrıca. neyse, bir evdeyim mutfaktayım sanırım, sonra ellerimi kurulayıp evin salonuna geliyorum, salonda açık renk bir kanepe var, krem belki de şarap rengi. ortasında sen oturuyosun, kafanı koltuğun arkasına dayamışsın başın tavana bakıyor, gözlerin kapalı ama ağlıyosun. rüya mıydı yoksa sabah tam uyanmadan önce yarı uyanıkken gözümün önüne bir şey miydi bilmiyorum. böyle zamanlarda ne denir bilmiyorum hiçbir şey söylememek daha iyi belki de. zaten ne desem de öyle havada kalacak. önceki maillerimde yeterince saçmaladım ama kendini koru sadece. yaz bana iyi hissedince. ve bana teşekkür etme, ben üzüyorum arada bir seni. yazdıklarına baktım da ne çok olmuşlar. tam iyi bişey yazıyosun, ben buna abuk bir şekilde karşılık veriyorum sen yine kabuğuna kaçıyosun. artık sen buna açıksözlülük mü dersin yoksa bilinç mi bilmiyorum. ama üzülme işte...

sen adı hayat olan bir mailden daha başka birşey bekliyordun belki de. öyleyse eğer kusura bakma, ne olursun.

ve iltifat etmeyi de beceremem ya; düşündüğüm bu ama..."